Logo: Powiat Średzki Gmina Międzyrzecz Logo: Odlotowy Miedzyrzecz

Logo: MigamMigam Logo: BIPBIP
Twoja przeglądarka nie może wyświetlić obiektu - pogoda

Informacje

Narzędzia i usługi



Najbliższe wydarzenia

06-11-2015

Miniprzewodnik turystyczny

 
Ratusz, jest jednym z najważniejszych gmachów świadczących o historii miasta. Najstarszy powstał prawdopodobnie w XV wieku, zaś murowany, dobrze poświadczony w źródłach, w wieku XVI. Ratusz zawsze był miejscem, gdzie urzędowały władze miejskie. Dawniej na przyległym rynku toczyło się również życie gospodarcze i społeczne miasta. Starsze budowle ratuszowe nie posiadały wieży, ta znajdowała się obok. Obecny wygląd ratusza pochodzi z XIX wieku, kiedy ówczesne władze miejskie poddały go pracom remontowym i budowlanym.  
 
 
Zamek, to najstarsza zachowana w mieście budowla. Jej początki, jeszcze jako grodu drewniano-ziemnego sięgają X-XI wieku. Zamek murowany, wybudowany został w poł. XIV wieku. Po zniszczeniach w końcu XV i na początku XVI wieku był przebudowywany. Do wojny polsko-szwedzkiej z lat 1655-1660, mieściła się siedziba starostwa. Po zniszczeniu przez Szwedów, wybudowano nowy gmach starostwa na początku XVIII wieku, zamek pozostał zaś częścią dóbr dworskich, nie pełniąc już żadnych funkcji obronnych. Jego odbudowa i restauracja miała miejsce dopiero po II wojnie światowej. Obecnie zamek jest częścią kompleksu muzealnego. 
Powinni Państwo zajrzeć przede wszystkim do międzyrzeckiego zespołu muzealno-parkowego, gdzie wznoszą się ruiny zamku z XIV wieku. Z historią spotkamy się również  oglądając w muzeum między innymi największą w Polsce kolekcję portretów  trumiennych. Warto odwiedzić Kościół pw. św. Jana Chrzciciela – zabytek architektury gotyckiej, Kościół pw. św. Wojciecha oraz Ratusz usytuowany pośrodku Rynku Starego Miasta. Kolejnym punktem szlaku historycznego niech będzie Międzyrzecki Rejon Umocniony, który stanowi zabytek architektury obronnej. 
 
 
 
Muzeum Ziemi Międzyrzeckiej im. Alfa Kowalskiego, najstarsze muzeum w Międzyrzeczu, powstało juz w latach 20. XX wieku i do 1945 roku funkcjonowało jako Meseritzer Heimatmuseum. Wówczas mieściło się w innym budynku. Muzeum w obecnym gmachu, znajdującym się na terenie kompleksu zamkowego, w latach 40. XX wieku założył Alf Kowalski. Początkowo siedziba placówki mieściła się w innym gmachu - dawnej willi starostwa, przy obecnej ulicy Świerczewskiego. Gmachy obecnego muzeum powstały jako siedziba nowego starostwa, około 1718 roku z fundacji rodziny Jabłonowskich. W XIX wieku była to własność prywatna, między innymi rodzin von Dziembowski oraz von Tempelhof. Po przeniesieniu tu zbiorów muzealnych, zabudowania wraz z zamkiem i założeniem parkowym, poddawane były pracom rewitalizacyjnym, tak że dopiero w latach 60. XX wieku odzyskały właściwe walory. Międzyrzeckie muzeum zalicza się do najważniejszych tego typu placówek w województwie lubuskim. Wśród głównych kolekcji, dobrze znanych w Polsce, wymienić należy zbiory portretu trumiennego i zbiory etnograficzne. Od 2012 roku muzeum nosi imię swojego twórcy Alfa Kowalskiego. 
 
 
 
Międzyrzecki Rejon Umocniony – Muzeum Fortyfikacji i Nietoperzy w Pniewie, jest to część większego kompleksu militarnego, którego właściwa nazwa oznacza Front Umocniony Łuku Odry i Warty. Współczesna nazwa odnosi się przede wszystkim do obiektów położonych na terenie powiatów międzyrzeckiego i świebodzińskiego. Budowę tego zespołu rozpoczęto na przełomie lat 20/30 XX wieku, przerwano zaś tuż przed niemiecką agresją na Polskę w 1939 roku. Do tego czasu powstał kompleks podziemny, liczący około 34 kilometry korytarzy, wraz z zapleczem magazynowo-socjalnym oraz połączone z nim liczne obiekty naziemne (tzw. Panzerwerki). W okresie II wojny światowej, zespół umocnień odgrywał przede wszystkim rolę fabryk zbrojeniowych. W 1945 roku toczyły się tu tylko niewielkie walki zakończone tzw. przełamaniem, w dniu 30 stycznia 1945 roku. Warto również wskazać, że Niemcy składowali tu dobra kultury rabowane na terenie okupowanej Polski. Po wojnie zespołem umocnień interesowało się między innymi wojsko polskie, nadto planowano tu urządzić składowisko odpadów radioaktywnych, w związku z budową elektrowni atomowych w Żarnowcu oraz w Klempiczu. W wyniku protestów społecznych i przerwania inwestycji energetycznych zrezygnowano z tego planu, ustanawiając w międzyczasie rezerwaty nietoperzy. Obecnie na terenie MRU odbywa się zorganizowany ruch turystyczny, od 2010 roku w miejscowości Pniewo działa również Muzeum Fortyfikacji i Nietoperzy.     
 
 
 
Kościół pw. św. Jana Chrzciciela, jest obecnie najstarszym kościołem w Międzyrzeczu. Pierwotny miejski kościół parafialny, znajdował się przy zachodniej pierzei obecnego rynku. Plac rynkowy położony jest na cmentarzu z XIII-XIV wieku. Zachowana do dziś budowla datowana jest na XV/XVI wiek. Jest to budowla w stylu późnogotyckim, kilkakrotnie przebudowywana, między innymi w XIX wieku z powodu zniszczeń i pożarów. Ciekawostką jest fakt, że przed 1945 rokiem planowano dobudować murowaną wieżę. Projektu tego nigdy nie zrealizowano, jednak zdążono wydać karty pocztowe, na których widać kościół pw. św. Jana Chrzciciela z wieżą. Obecne wezwanie kościoła pojawiło się prawdopodobnie dopiero w 1604 roku po zwróceniu go katolikom. W połowie XVI wieku fara miejska została zajęta przez protestantów, pod protekcją starostów Myszkowskich. W tym też czasie powstały renesansowe freski ze scenami starotestamentowymi, które odkryto w trakcie prac restauratorskich wnętrza w 2009 roku. Malowidła te zaliczają się do najcenniejszych tego typu na terenie województwa lubuskiego.      
 
 
 
Kościół pw. św. Wojciecha, to kościół, który został wybudowany w latach 1827-1834 jako miejska fara protestancka w miejscu starszych kościołów protestanckich, które trzykrotnie ulegały zniszczeniu w wyniku pożarów.  Projekt tego kościoła przypisywany jest wybitnemu architektowi na dworze króla Prus - Karlowi Friedrichowi Schinklowi i jest określany jako „projekt typowy”. Budowla ta ma charakter neoklasycystyczny, z zachowanymi, typowymi dla kościołów protestanckich wysokimi emporami. Obok gmachu kościelnego, do dziś znajdują się utrzymane w podobnym stylu dwie symetrycznie ustawione kamienice, gdzie dawniej mieściła się administracja parafialna. 
 
 
Sanktuarium Pierwszych Męczenników Polski, jest najnowszym kościołem w Międzyrzeczu, erygowanym jako parafialny w 1999 roku (wówczas w budowie), w związku z przygotowaniami do obchodów śmierci 1000-lecia Pierwszych Męczenników Polski (1003-2003).  Od 13 listopada 2012 roku kościół zyskał status Sanktuarium Pierwszych Męczenników Polski.
 
 
Cerkiew grecko - katolicka pw. śś. Cyryla i Metodego w Międzyrzeczu, jest kościołem mieszczącym w sobie wielokulturowe dziedzictwo dawnych i obecnych mieszkańców miasta. Pierwotnie znajdował się tu kościół staroluterański, związany z sytuacją religijną mieszkańców na terenie państwa pruskiego. Wraz z przybyciem na tereny zachodniej Polski, mieszkańców wyznania greckokatolickiego z byłych ziem wschodnich Rzeczypospolitej, w Międzyrzeczu i okolicach pojawiła się nowa, wcześniej tu nieznana grupa wyznaniowa. Obecnie kościół ten ma charakter parafialny i skupia społeczność tego wyznania także z innych miejscowości w okolicach Międzyrzecza.
 
 
Synagoga, jest jednym z niewielu tego typu obiektów zachowanych na terenie województwa lubuskiego. Budynek ten ma charakter neoklasycystyczny i został wzniesiony w 1824 roku w miejscu starszej bożnicy. Pierwotnie znajdował się on w samym centrum dawnej dzielnicy żydowskiej w Międzyrzeczu, określonej obecnymi ulicami ks. Skargi, 30 Stycznia i Ściegiennego. W okresie nazistowskim, a także w latach 1945-1989 budynek pełnił funkcje magazynowe. Obecnie, wyremontowany jest własnością prywatną.
 
 
Obrzyce, to kompleks będący obecnie częścią miasta, pełniący przede wszystkim funkcje szpitalne. Całość powstała na początku XX wieku, kiedy ówczesne niemieckie władze podjęły decyzję o wybudowaniu szpitala dla nerwowo i psychicznie chorych. Kompleks Obrzyce charakteryzuje się jednolitym założeniem architektonicznym, z wyraźną przewagą historyzującej architektury eklektycznej, ale także secesyjnej. W pierwotnym założeniu, obok szpitala wybudowano również kościół - obecnie filialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, domy mieszkalne dla personelu oraz zaplecze socjalne w postaci takich urządzeń jak, wieża ciśnień, basen kąpielowy, bocznica kolejowa, piekarnia. Całość otoczona jest kompleksem leśnym.  
 
  
 
 
 
Międzyrzecki Ośrodek Kultury, jest najważniejszą instytucją zajmującą się profesjonalną i amatorską działalnością kulturalną na terenie gminy Międzyrzecz. W skład Ośrodka Kultury wschodzą między innymi dom kultury, biblioteka, kino. Działalność MOK obejmuje obszar całej gminy. Sekcje kulturalne MOK odnoszą liczne sukcesy na imprezach lokalnych oraz krajowych.  
 
 
Rzeki, obok walorów przyrodniczych i turystycznych, odgrywają również ważną rolę kulturową. Nazwa miasta pochodzi bowiem od dwóch rzek, w widłach których założono najpierw gród, a następnie w XIII wieku lokacyjne miasto. Większą rzeką jest Obra, która swój początek ma w Wielkopolsce, przepływając między innymi w okolicach Zbąszynia, przez Trzciel, Międzyrzecz uchodzi do Warty w okolicy Skwierzyny. Paklica jest stosunkowo niewielką rzeką, charakteryzującą się z jednej strony wolnym nurtem z bagnistymi rozlewiskami i jeziorami, z drugiej zaś odcinkami, gdzie nurt staje się bardziej wyraźny. Paklica przepływa przez kilka gmin, szczególnie interesujące przyrodniczo obszary związane są z jeziorami: Bukowieckim i Wyszanowskim, które powstały z rozlewisk Paklicy. Obie rzeki są bardzo popularnymi szlakami kajakowymi. 
 
 
 
Ośrodek Wypoczynkowy Głębokie, jest jednym z wielu jezior na terenie gminy Międzyrzecz, jednak z racji kompleksu rekreacyjno-turystycznego zalicza się do najbardziej znanych. Jest to również jedno z głębszych jezior na terenie województwa lubuskiego. Średnia głębokość wynosi ok. 9 metrów, ale największa to około 25 metrów. Jezioro Głębokie jest popularnym miejscem wypoczynku mieszkańców gminy Międzyrzecz, ale również gości przyjezdnych. To także jedno z licznych jezior „wędkarskich”. Obok plaży działają tu wypożyczalnie sprzętu pływającego, kempingi, a także niewielkie zaplecze gospodarcze w postaci sklepów, parkingów itp. W ostatnim czasie odnowiono infrastrukturę wypoczynkową na terenie plaży miejskiej.