Logo: Powiat Średzki Gmina Międzyrzecz

Logo: MigamMigam Logo: BIPBIP
Twoja przeglądarka nie może wyświetlić obiektu - pogoda

Informacje

Narzędzia i usługi



Najbliższe wydarzenia

06-11-2015

Sołectwa

Bobowicko (niem. Bobelwitz), miejscowość położona ok. 3 km na wschód od Międzyrzecza nad jeziorem Bobowicko. W przeszłości wieś miała charakter prywatny, a jej właścicielami były rody szlacheckie, między innymi von Kalckreuth oraz Dziembowskich. Do dziś zachował się pokaźnych rozmiarów kompleks dworski z pałacem oraz zabudowaniami gospodarczymi z XVIII/XIX wieku, które rozciągają się na półwyspie jeziora. Współcześnie Bobowicko jest jedną z większych miejscowości na terenie gminy. Od wielu lat działa tutaj Zespół Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego im. Zesłańców Sybiru.
 
 
 
Bukowiec (niem. Bauchwitz), miejscowość położona ok. 12 km na południowy-wschód od Międzyrzecza. Bukowiec ma bogatą historię związaną z okolicznymi rodami szlacheckimi: Bukowieckich, Szlichtingów, Unrugów, Kalckreuthów, Gerssdorfów. Spuścizna tych rodów to między innymi pozostałości po rozległym kompleksie dworskim i folwarcznym wraz z bardzo cennym założeniem parkowym, liczącym około 18 ha powierzchni i położonym w rozległej dolinie. Do 1978 roku w Bukowcu znajdował się drewniany kościół z poł. XVI wieku, który został zniszczony pożarem. 
 
 
 
Gorzyca (niem. Ober Görzig), wieś położona ok. 4 km na zachód od Międzyrzecza, przy szlaku kolejowym w kierunku Sulęcina. W Gorzycy, obok dawnych zabudowań dworskich z XVIII wieku (obecnie remontowanych) zachował się cenny kościół ryglowy, wybudowany w 1736 roku, a także interesująca drewniana dzwonnica szkieletowa z przełomu XVIII/XIX wieku. Gorzyca znajduje się w obrębie interesującego krajobrazu o dużych walorach przyrodniczych. W sąsiedztwie wsi przepływa Obra, znajdują się tu również gospodarstwa agroturystyczne.
 
 
 
Jagielnik to niewielka wieś sołecka (sołectwo utworzono 30 października 2014 roku). Wcześniej osiedle było częścią sołectwa Święty Wojciech. Jagielnik położony jest po zachodniej stronie Międzyrzecza ok. 500 m od granic miasta przy drodze wojewódzkiej nr 137 w kierunku Słubic i Frankfurtu nad Odrą. Sołectwo od miasta dzieli droga ekspresowa S3. Większość zabudowań powstała tutaj po II wojnie światowej. Jedynie kilka zabudowań folwarcznych po południowej stronie wsi jest starsza - był to tzw. majątek miejski, oznaczony na mapach jako "Stadtgut". Na mapach z okresu międzywojennego nie ma tutaj żadnych innych poważniejszych zabudowań. Na planie gruntów miejskich tzw. plan Harnisza z 1780 roku, na terenie dzisiejszego sołectwa znajdowały się grunty orne należące do zamku oraz do bogatszych mieszczan, ponadto były tu ziemie probostwa św. Jana Chrzciciela w Międzyrzeczu. Tym niemniej ciekawostką jest fakt, że właśnie w tym rejonie zaznaczono miejską szubienicę. Już w tym okresie tzw. „Droga Frankofortska” - jak nazywano ówczesny szlak wychodzący na zachód od miasta, obsadzona była aleją drzew. W państwie pruskim po 1793 roku, droga ta zyskała status głównej drogi krajowej oraz drogi pocztowej. Na zachód od wsi położony jest cmentarz miejski, natomiast po stronie północnej przepływa rzeka Obra. 
 
Kalsko (niem. Kalzig), to niewielka miejscowość, dawna własność klasztoru cysterskiego w Bledzewie, której dziedzictwo określa przede wszystkim ryglowy, barokowy kościół z bogatym wyposażeniem, pochodzącym z 1683 roku. Wieś położna jest przy drodze do sanktuarium maryjnego w Rokitnie. Około 2 km od miejscowości w kierunku Rokitna, znajdują się dwa jeziora: Lubikowo i Rokitno, mające duże walory turystyczne. nych zabudowań dworskich z XVIII wieku (obecnie remontowanych) zachował się cenny kościół ryglowy, wybudowany w 1736 roku, a także interesująca drewniana dzwonnica szkieletowa z przełomu XVIII/XIX wieku. Gorzyca znajduje się w obrębie interesującego krajobrazu o dużych walorach przyrodniczych. W sąsiedztwie wsi przepływa Obra, znajdują się tu również gospodarstwa agroturystyczne.
 
 
 
Kaława (niem. Kalau), położona jest w odległości 9 km na południe od Międzyrzecza. To dawna własność cystersów z Paradyża, określona średniowiecznym rodowodem. W miejscowości zachował się interesujący kościół pw. św. Mikołaja, który pierwotnie miał charakter gotycki, a następnie został przebudowany w stylu barokowym. Wewnątrz, do dziś znajduje się ciekawe neogotyckie wyposażenie. W sąsiedztwie kościoła zachowały się również interesujące figury przydrożne. Kaława zalicza się do większych miejscowości na terenie gminy.budowany w 1736 roku, a także interesująca drewniana dzwonnica szkieletowa z przełomu XVIII/XIX wieku. Gorzyca znajduje się w obrębie interesującego krajobrazu o dużych walorach przyrodniczych. W sąsiedztwie wsi przepływa Obra, znajdują się tu również gospodarstwa agroturystyczne.
 
 
 
Kęszyca (niem. Kainscht), ok. 5 km na południowy zachód od Międzyrzecza, obecnie niewielka miejscowość, dawniej była stosunkowo dużą wsią, gdzie znajdowały się dwa kościoły. W okresie średniowiecznym wieś była własnością biskupstwa lubuskiego, a następnie należała do dóbr zamkowych w Międzyrzeczu. W latach 30. XX wieku wybudowano tu kościół protestancki, obok istniejącego do dziś kościoła katolickiego z XVIII wieku. Ze względu na budowę fortyfikacji Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego, przed II wojną światową część ludności została przesiedlona do nowych miejsc. Po wojnie wieś włączono natomiast na krótko do poligonu. Obecnie w Kęszycy spotkać można wiele ruin, które są pozostałością po historii z połowy XX wieku. Zniszczeniu uległ również protestancki kościół. Dziś w jego miejscu pozostał jedynie pusty plac, z dawnym murem ogradzającym to miejsce. W bezpośrednim sąsiedztwie wsi znajdują się obiekty Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego. 
 
 
 
Kęszyca Leśna (niem. Regenwurmlager), ok. 7 km na południowy zachód od Międzyrzecza. Niemiecka nazwa obecnej wsi, a dawniej koszar wojskowych wzięła się od obozu budowniczych fortyfikacji (Obóz Dżdżownic).  Tak też nazywano przepływający w pobliżu wijący się potok, zwany obecnie Strugą Jeziorną. Dzieje tej miejscowości związane są przede wszystkim z militarną przeszłością okolic Międzyrzecza. Po II wojnie światowej utworzono tu radzieckie koszary, które przetrwały aż do wycofania się wojsk radzieckich z Polski na początku lat 90. XX wieku. Do dziś w miejscowości znajduje się dużych rozmiarów pomnik łącznościowca, który przypomina o radzieckiej przeszłości „Gródka”, jak nazywano tą miejscowość po wojnie.  W sąsiedztwie wsi znajduje się jezioro o dużych walorach przyrodniczych.
 
 
 
Kuligowo (niem. Kulkau), ok. 7 km. na północny wschód od Międzyrzecza. Wieś jest dawną własnością biskupią z Pszczewa. Jest to niewielka osada położona na wschodnim brzegu jeziora Żołwin, przy atrakcyjnej dla rowerzystów drodze do Pszczewa. 
 
 
 
Kursko (niem. Kurzig), ok. 12 km na zachód od Międzyrzecza. Obecnie wieś składa się dwóch części, tzw. Stare Kursko - dawna własność szlachecka oraz tzw. Nowe Kursko, które powstało w latach 30. XX wieku jako miejsce, gdzie przesiedlano ludność z terenów budowy fortyfikacji Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego. Na terenie Starego Kurska zachowało się cenne eklektyczne założenie pałacowo-parkowe, położone malowniczo na zboczu jeziora. W ostatnich latach, pałac poddany został pracom remontowym i stanowi obecnie ozdobę okolicy. Przez miejscowość przebiega linia kolejowa w kierunku Sulęcina. W Kursku podczas budowy umocnień Niemcy urządzili tzw. „pancerną stację”, gdzie przeładowywano materiały budowlane i transportowano je do miejsc budowy. W okolicach wsi zachowały się dwa interesujące wiadukty kolejowe, nadto obiekty Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego.
 
 
 
Kuźnik i Skoki (niem. Kupfer=Mühle oraz Heide=Mühle), ok. 3 km na wschód od Międzyrzecza. Młyn Kuperny albo Kuźnica związana z tradycyjnym młynem, ale także z kuźnicą metali, należał wraz z sąsiednimi Skokami do dóbr zamkowych w Międzyrzeczu. Zarówno w Kuźniku, jak też w Skokach zachowały się budynki po dawnych urządzeniach do mielenia, napędzanych wodą. Obie wsie tworzące jedno sołectwo położone są na atrakcyjnym terenie leśnym, nad jeziorem Bukowieckim i rzeką Paklicą.  Kilka kilometrów na wschód od Skoków, w lesie znajduje się tzw. Pomnik Wilka. Okolice Kuźnika i Skoków to cenione tereny przez grzybiarzy.
 
 
 
Nietoperek (niem. Nipter), ok. 3 km. na południe od Międzyrzecza. Wieś o średniowiecznym rodowodzie, należała do dóbr zamkowych w Międzyrzeczu. W Nietoperku znajduje się osobliwe lapidarium, gdzie zgromadzono kamienie z dawnej wieży Bismarcka, która znajdowała się w sąsiedztwie wsi.  Warto też wskazać, że w latach 20. XX wieku niedaleko miejscowości funkcjonowało sanatorium zwane Charlottenhof. Do dziś zachowały się pozostałości po założeniu parkowym. W okolicach Nietoperka, położonego w bezpośrednim sąsiedztwie rezerwatu Nietoperzy znajdują się największe i najciekawsze schrony niemieckich fortyfikacji MRU. W niedużej odległości od wsi, przy drodze w kierunku do Międzyrzecza znajdują się dwa jeziora.  
 
 
 
Pieski (niem. Pieske), ok. 10 km na zachód od Międzyrzecza. Dawne Pieski były własnością szlachecką, między innymi rodu Unrugów. Dominantą wsi jest neoklasycystyczny kościół. U zbiegu dróg w kierunku Sulęcina i Zarzynia, zachowały się również pozostałości po dawnym folwarku szlacheckim, z ciekawymi przykładami zabudowy gospodarczej. W czasach świetności tego majątku, od strony południowej przylegał do dworu rozległy park i ogród. 
 
 
 
Pniewo, ok. 11 km. na południe od Międzyrzecza. Jest to jedna z najmniejszych miejscowości na terenie gminy, ale zarazem zalicza się do najbardziej znanych, z racji obiektów Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego oraz Muzeum Fortyfikacji i Nietoperzy. W Pniewie przed jednym z obiektów - Pzw. 717, znajduje się wejście do podziemnej trasy turystycznej.
 
 
 
Szumiąca (niem. Schündelmühl), dawna własność klasztoru cysterskiego w Paradyżu, młyn klasztorny. Jest to niewielka miejscowość położona w wilgotnej dolinie Paklicy oraz na terenie rozległych kompleksów leśnych. W miejscowości znajduje się neogotycki kościół pw. św. Józefa. Na południowy-wschód od wsi w lasach znajduje się bardzo interesujący rezerwat przyrody tzw. „Czarna Droga”, gdzie chroni się kompleks lasu pierwotnego. Przez Szumiącą przebiega szlak kajakowy w kierunku jeziora Wyszanowskiego, są to również atrakcyjne tereny dla rowerzystów. 
 
 
 
Święty Wojciech (niem. Georgsdorf), ok. 3 km. na północny-zachód od Międzyrzecza. Wieś pierwotnie w XI wieku wchodziła w kompleks grodowy w Międzyrzeczu, a następnie stała się dobrem pszczewskiej domeny biskupów poznańskich. Wedle wszelkich źródeł, to najprawdopodobniej w sąsiedztwie obecnej wsi znajdował się erem Pięci Braci Międzyrzeckich, którzy zostali zamordowani w 1003 roku i obecnie są czczeni jako Pierwsi Męczennicy Polski. W centrum wsi, na niewielkim wyniesieniu ponad brzegiem Obry, znajduje się niewielki kościół ryglowy - kaplica z XVIII wieku.  
 
 
 
Wysoka (niem. Hochwalde), ok. 15 km na południowy-zachód od Międzyrzecza. Wysoka położona jest na półwyspie jeziora Paklicko Małe. Najważniejszym zabytkiem w miejscowości jest barokowy kościół z XVIII wieku, z niepowtarzalnym wyposażeniem snycerskim oraz polichromiami. Dobra te były fundowane przez paradyskich cystersów, do których wieś ta należała do początków XIX wieku.  Wysoka jest również związana z fortyfikacjami Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego. W sąsiedztwie wsi znajdują się obiekty należące do systemu umocnień, a także w skarpie nad jeziorem, pozostałości  po dawnych obozach pracy. Niedaleko wsi znajduje się również tzw. główny wjazd do podziemi MRU. Okolice Wysokiej ze względu na pofałdowany teren, należą do bardzo atrakcyjnych pod względem krajobrazowym. To także cenne tereny dla rowerzystów. 
 
 
 
Wyszanowo (niem. Wischen), ok. 9 km. na południowy-wschód od Międzyrzecza. Dominantą i najcenniejszym zabytkiem wsi jest barokowy kościół z 1792 roku, wewnątrz którego znajduje się cenne barokowe wyposażenie, pochodzące z dawnego kościoła jezuickiego w Międzyrzeczu. W sąsiedztwie kościoła rośnie pomnikowa, około 200 letnia lipa. Do dziś zachował się również neoklasycystyczny dwór i zabudowania folwarczne, które do 1945 roku były własnością dawnego majątku junkierskiego. Wcześniej, do początków XIX wieku wieś była własnością cysterską.  Na zachód od miejscowości rozciągają się dwa jeziora: Wyszanowskie i Bukowieckie, natomiast wokół znajdują się rozległe kompleksy leśne. Okolice Wyszanowa są cenione przez grzybiarzy i rowerzystów. 
 
 
 
Żołwin (niem. Solben), ok. 5 km. na północny-wschód od Międzyrzecza. Niewielka miejscowość nad Obrą i jeziorem Żółwin, należąca dawniej do zamkowego majątku w Międzyrzeczu. Przez wieś przebiega droga w kierunku Pszczewa, która jest chętnie uczęszczana przez rowerzystów. Okolice Żółwina to także cenne tereny wędkarskie.